شناسهٔ خبر: 42801 - سرویس دیگر رسانه ها

هرمز علی‌پور: مرگ، حریف ماندگاریِ انسان‌هایی چون صلاحی نمی‌شود

هرمز علی‌پور، شاعر معاصر، با اشاره به زادروز عمران صلاحی گفت که اشعار این هنرمند، نشان‌دهنده اندیشه و خلاقیت اوست. مرگ، حریف ماندگاریِ برخی انسان‌ها نمی‌شود و عمران نیز از این دسته افراد است چرا که هنوز نامش سر زبان‌هاست.

 

عمران صلاحی

عمران صلاحی

به گزارش فرهنگ امروز به نقل از ایبنا؛ عمران صلاحی دهم اسفند سال ۱۳۲۵ در امیریه تهران متولد شد. وی تحصیلات ابتدایی خود را در شهرهای قم، تهران، و تبریز به پایان رساند. نخستین شعرش را در سال ۱۳۴۰ در مجله اطلاعات کودکان چاپ کرد. عمران صلاحی نوشتن را از مجله توفیق و به دنبال آشنایی با پرویز شاپور در سال ۱۳۴۵ آغاز کرد. سپس سراغ پژوهش در حوزه طنز رفت و در سال ۱۳۴۹ کتاب «طنزآوران امروز ایران» را با همکاری بیژن اسدی‌پور منتشر کرد که مجموعه‌ای از طنزهای معاصر بود. او شعر جدی هم می‌سرود و نخستین شعر او در قالب نیمایی در مجله «خوشه» به سردبیری احمد شاملو در سال ۱۳۴۷ منتشر شد.
عمران صلاحی، با گل آقا نیز همکاری داشت و از سال ۱۳۵۲ به استخدام رادیو درآمد و تا سال ۱۳۷۵ که بازنشسته شد، به این همکاری ادامه داد. عمده شهرت صلاحی در سال‌هایی بود که برای مجلات روشنفکری «آدینه»، «دنیای سخن» و «کارنامه» به طور مرتب مطالبی با عنوان ثابت «حالا حکایت ماست» می‌نوشت و از همان زمان بر اساس این نوشته‌ها، آقای حکایتی لقب گرفت. از او آثاری به زبان ترکی آذربایجانی نیز در دست است. دهم اسفندماه و زادروز این شاعر و طنزپرداز بزرگ بهانه‌ای شد تا صحبتی را با هرمز علیپور که از دوستان و هم دوره‌های صلاحی است، داشته باشیم.
 علی‌پور با یادآوری سال‌ها هم‌نشینی با عمران صلاحی گفت: عمران یکی از بهترین دوستان من بود که بعد از گذشت حدود ۱۰ سال، هنوز رفتنش را باور نکرده‌ام. همچنان در فضای مجازی و روزنامه‌ها، اسم او می‌درخشد و کمتر مجلس شعری را می‌توان دید که اسمی از منزوی و صلاحی در آن برده نشود.
وی ادامه داد: من، منزوی، شاپور و صلاحی همگی متولد سال ۱۳۲۵ بودیم و به دلیل هم سن و سال بودن، ارتباط نزدیکی با هم داشتیم. با اینکه در تهران زندگی نمی‌کردم، به دلیل این که در مجلات شعر با عمران هم صفحه بودم، ارتباط نزدیکی با او داشتم و امکان نداشت که به تهران بیایم و به دیدن عمران نروم و چند روزی میهمانش نباشم.
این شاعر اهوازی در توصیف ویژگی‌های هنری عمران صلاحی اظهار کرد:‌ او هیچ کاری را برای تفریح انجام نمی‌داد. خصوصیت اخلاقی او این چنین بود که یا کاری را شروع نمی‌کرد یا اگر شروع می‌کرد تلاش می‌کرد تا بهترین باشد و به همین دلیل است که می‌بینیم بعد از گذشت ۱۰ سال از فوتش، او را همواره یک طنزپرداز، غزل‌سرا و سپیدسرای موفق می‌نامند.
وی افزود: به نظرم مرگ، حریف ماندگاریِ برخی انسان‌ها نمی‌شود و عمران نیز از این دسته افراد است و هنوز نامش سر زبان‌هاست. او همیشه تلاش می‌کرد تا ارزش آدمی را به جامعه گوشزد کند. درواقع عمران، عمر پربرکتی داشت و از ثانیه‌ثانیه آن به خوبی استفاده کرد.
علی‌پور با اشاره به برخی مطالب طنز عمران در مجلات ادبی گفت: وقتی به شعرها و نوشته‌های عمران توجه می‌کنیم، متوجه ساعت‌ها تفکر و خلاقیت می‌شویم. عمران به معنای واقعی کلمه یک شاعر بود چراکه شاعرانه زندگی می‌کرد و هیچ وقت اهل تظاهر و خودنمایی نبود.
وی ادامه داد:‌ عمران از شاعران و طنزپردازان متعهد بود و همیشه به مسائل جامعه و زندگی مردم توجه داشت، با اقشار مختلف جامعه مانند سیاست‌مداران و ورزشکاران رابطه داشت اما هیچ وقت جبهه نمی‌گرفت و از گروه یا حزبی دفاع نمی‌کرد.
نویسنده کتاب «دفتر شطرنجی» در بخش پایانی صحبت‌هایش اظهار کرد: عمران در مطالب طنز و شعرهایش به سادگی فکر و دغدغه‌اش را بیان می‌کرد، اما هیچ وقت دم‌دستی نبود. برای همین، نمی‌شود به سادگی از کنار آثار او رد شد.